ถาม : สิ่งที่ทำให้คนเรา สามารถสั่งสมบุญทำแต่ความดีได้สำเร็จตลอดชีวิต คืออะไร?

ตอบ : การสั่งสมบุญทำแต่ความดีได้ตลอดชีวิตนั้น เราจะต้องมีเป้าหมายชีวิตที่ถูกต้องก่อน ถ้าไม่มีเป้าหมายชีวิตที่ถูกต้อง จะทำความดีได้ไม่ตลอดรอดฝั่ง

        ก่อนอื่นต้องรู้เป้าหมายชีวิตสำคัญที่ทุกคนต้องมีอยู่ในใจคืออะไร? พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงชี้ให้เห็นไว้ว่า มี ๓ ประการ

ขอบคุณภาพจาก พลิกชีวิตสู่ความสำเร็จกับj&c

เป้าหมายชีวิตข้อที่ ๑ พระพุทธองค์ตรัสเป็นภาษาบาลีว่า ขนฺตี ปรมํ ตโป ตีติกฺขา แปลว่า ความอดทนเป็นตบะเครื่องเผาผลาญบาปอย่างยิ่ง

       ความอดทนเป็นอุปกรณ์สำคัญที่สุดในการเผาผลาญบาป จึงต้องนึกไว้เลยว่า อะไรที่ว่าทำไม่ได้ มันต้องได้ ฝึกให้เราตระหนักไว้ในใจเสมอว่า เมื่อจะทำภารกิจบุญกุศลใด ๆ คำว่า ไม่ได้ ไม่มี ต้องได้ ต้องดี ต้องดีกว่าดีที่สุด เราจำเป็นจะต้องฝึกความอดทนทุกรูปแบบขึ้นมาให้ได้ ในบรรดาบารมีทั้ง ๑๐ ข้อ ถ้าไม่ผ่านความอดทนแล้วข้ออื่นทำไม่ได้

       อดคืออะไร ? อด คือ สิ่งที่อยากได้ แต่ว่าไม่ได้ ก็ต้องอดให้ได้ ไม่ว่าอดอย่างไรก็ไม่ยอมทำบาปกรรมหรือทำในสิ่งที่ไม่ควรเพื่อให้ได้มา ทนคืออะไร ? ทน คือ สิ่งที่ไม่อยากได้ แต่ได้มา เช่น คำด่า คำตำหนิ ติเตียน ก็ต้องทนให้ได้ ไม่ยอมก่อบาปกรรมเพิ่มอีก

        การอดทนเพื่อกำจัดกิเลส คือเป้าหมายประการที่ ๑ ของนักสร้างบารมี เราจะต้องเตือนตัวเองว่า จะต้องอดทนให้ถึงที่สุด มิฉะนั้นบารมีข้ออื่นก็ไม่อาจจะเกิดขึ้นได้ เช่น เมื่อจะทำทาน ถ้าไม่อดทนทำงาน แล้วจะไปหาเงินที่ไหนมาให้ทาน จะรักษาศีล ถ้าไม่อดไม่ทน ก็รักษาศีลได้ไม่ข้ามวัน เมื่อรักจะเป็นนักสร้างบารมีแล้ว ความอดทนคือด่านแรกที่ต้องฝึกให้ผ่าน ถ้าไม่ผ่านก็ทำความดีให้ตลอดรอดฝั่งไม่ได้ มันยาก

อดทนขนาดไหน ? หลวงปู่ท่านบอกว่า อดทนให้เหมือนผ้าเช็ดเท้า แม้มันไม่สวย มันเก่าเร็วที่สุด เปื้อนเร็วที่สุด แต่ก็ให้ประโยชน์สูงสุด ดังนั้นถ้าจะให้ได้บารมีครบ ๑๐ ทัศ มีทางเดียวคือต้องฝึกความอดทนให้ถึงที่สุด พอมีเรื่องอะไรที่รู้สึกว่าจะทนไม่ได้ ขอให้นึกถึงผ้าเช็ดเท้าก็แล้วกัน แล้วจะอดทนต่อไปได้

       เมื่อหลวงพ่อไปพบคุณยายครั้งแรก เห็นเขานั่งหลับตากันอยู่บนบ้าน ข้างล่างมีรองเท้าเกลื่อนอยู่ ก็คิดว่า ใจคงสงบยาก เอาบุญจัดรองเท้าให้เรียบร้อยแล้วค่อยไปนั่งดีกว่า พอเอื้อมมือจะไปหยิบรองเท้าเท่านั้น ทิฐิมานะในใจมันพุ่งเข้ามา ก้มหยิบรองเท้าไม่ลง ก้มอยู่ ๓-๔ ครั้ง ยังหยิบไม่ได้ ก็เตือนตัวเองแรง ๆ ว่า ‘เข้าวัดแล้ว ขืนมีมานะถือตัวอย่างนี้ ชาตินี้คงไม่ถึงธรรม’ ก็เลยหยิบรองเท้าไปจัด ตั้งแต่วันนั้นมา ความถือตัวต่าง ๆ ที่เคยมีก็เลยหลุดไป พร้อมที่จะอดทนเหมือนกับผ้าเช็ดเท้าให้กับทุก ๆ คนได้

ขอบคุณภาพจาก hiveminer.com

เป้าหมายชีวิตข้อที่ ๒ นิพฺพานํ ปรมํ วทนฺติ พุทฺธา แปลว่า พระพุทธเจ้าทุก ๆ พระองค์ทรงสรรเสริญว่า การบรรลุพระนิพพานเป็นความยอดเยี่ยมเหนือทุกสรรพสิ่งในโลก

        การที่เราจะสร้างความดีไปได้ตลอดรอดฝั่ง เราต้องตั้งเป้าหมายชีวิตว่า เราจะต้องฝึกสมาธิให้ ‘ใจหยุดใจนิ่งที่ศูนย์กลางกาย เพื่อทำพระนิพพานให้แจ้งให้ได้’ ถ้าเราทำใจหยุดนิ่งไม่ได้ ใจเราก็เข้าศูนย์กลางกายไม่ได้ เมื่อเข้าศูนย์กลางกายไม่ได้ ก็หาพระนิพพานไม่เจอ เพราะพระนิพพานอยู่ในกลางกายของเรา

       เจ้าชายสิทธัตถะออกบวชเพื่อจะหาทางไปพระนิพพาน หาอยู่ ๖ ปี ในที่สุดก็พบว่า พระนิพพาน อยู่ในตัว แล้วก็ทรงตรัสรู้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าด้วยพระปรีชาสามารถของพระองค์เอง

       แล้วทรงมาสอนให้ชาวโลกรู้จักการบำเพ็ญภาวนา ทำให้มีผู้เห็นแจ้งพระนิพพานในตัวตาม พระองค์ไป ดังนั้นการที่เราจะไม่ย่อท้อต่อการทำความดี เราก็ต้องตั้งเป้าหมายชีวิตเหมือนพระองค์ นั่นคือ ต้องหมั่นทำใจหยุดใจนิ่งเพื่อทำพระนิพพานให้แจ้งให้ได้ เราถึงจะทำความดีไปได้ตลอดรอดฝั่ง

ขอบคุณภาพจาก BlogGang.com

เป้าหมายชีวิตข้อที่ ๓ น หิ ปพฺพชิโต ปรูปฆาตี สมโณ โหติ ปรํ วิเหฐยนฺโต แปลว่า เราจะไม่ก่อเวรก่อภัยใด ๆ กับใคร ๆ อีกทั้งสิ้น 

         การป้องกันไม่ให้ไปก่อกรรมทำเวรกับใครอีกก็คือ เราต้องตั้งเป้าหมายว่า เราจะบำเพ็ญตนเป็นกัลยาณมิตร ให้กับสรรพสัตว์โดยทั่วหน้า ถ้าไม่ทำเช่นนี้โอกาสที่เราจะก่อเวรก่อภัยก็จะมีอีกมาก ยิ่งกว่านั้นการบำเพ็ญตนเป็นกัลยาณมิตรให้กับชาวโลก ยังเป็นการฝึกใจให้มีความเมตตากรุณา ความเมตตากรุณาที่ติดตัวเราและเพิ่มขึ้นทุกวัน ๆ นี้จะกลายเป็นเกราะกำบัง ป้องกันให้เราไม่มีเวรภัยใหม่กับใคร เมื่อเวรใหม่ภัยใหม่ไม่เกิดขึ้น หนทางที่จะไปพระนิพพานของเราก็จะราบรื่นยิ่งขึ้น

ขอบคุณภาพจาก โพสต์ทูเดย์

        เพราะฉะนั้น การที่เราจะตั้งใจทำแต่ความดีและไม่ก่อเวรภัยกับใคร ก็ต้องตั้งเป้าหมาย คือ การฝึกตัวเองให้เป็นกัลยาณมิตรต่อเพื่อนร่วมโลก ถ้าเรามาวัดแล้วจะนั่งหลับตาอย่างเดียวก็ได้ แต่เราจะไปหาบทฝึกความอดทนจากไหน เราจะไปหาบทฝึกการทำงานเป็นทีมจากไหน เราจะไปหาเพื่อนได้จากไหน

        ถ้าเราไม่เคยเข้ามาสร้างบุญให้กับผู้อื่นเขา ไม่เคยให้ความสะดวกสบายกับคนอื่น ถึงคราวเราต้องการความช่วยเหลือจากคนอื่นขึ้นมาบ้าง ใครจะมาให้ความสะดวกสบายกับเรา ถ้าเราไม่เคยอำนวยความสะดวกให้ใครเลย ถึงคราวบวชเป็นพระ จะหาคนตักบาตรให้ก็ยังยากอีกด้วย สิ่งต่าง ๆ เหล่านี้ เราต้องเตรียมเอาไว้ให้ตัวเราเองทั้งสิ้น

         ดังนั้นต้องพากเพียรทำบุญให้ครบ ต้องเตรียมเสบียงให้ชีวิตของเราเองไปทุกภพทุกชาติตราบเข้าสู่พระนิพพาน

Cr. หลวงพ่อทัตตชีโว

วารสารอยู่ในบุญ ฉบับที่ ๑๒๕ เดือนมีนาคม พ.ศ. ๒๕๕๖

อ่านต่อได้ที่: https://dhamma-media.blogspot.com/2017/10/blog-post_32.html