พ่อค้าคนหนึ่งส่งลูกชายของเขาไปเรียนรู้เคล็ดลับของความสุขจากชายผู้ชาญฉลาดที่สุดในโลก เด็กหนุ่มเดินทางไปในทะเลทรายถึง 40 วัน ในที่สุดเข้าก็มาถึงปราสาทสวยงาม ซึ่งตั้งตระหง่านอยู่เหนือภูผา ปราสาทนี้เป็นที่พำนักของผู้ชาญฉลาดที่เขาตามหา

เมื่อเขาเข้าไปในห้องโถงกลางปราสาท เขากลับเห็นว่า ในห้องนั้นมีกิจกรรมต่างๆ มากมาย พ่อค้ากำลังเดินเข้าออก คนจับกลุ่มคุยกันตรงมุมห้องด้านหนึ่ง มีวงดนตรีเล็กๆ กำลังบรรเลงเพลงอยู่ และบนโต๊ะก็เต็มไปด้วยอาหารที่สุดแสนจะอร่อย

ชายผู้ชาญฉลาดสนทนากับทุกคน เด็กหนุ่มต้องรอนานถึง 2 ชั่วโมง กว่าจะได้พูดคุยกับเขา ชายผู้ชาญฉลาดตั้งใจฟังเด็กหนุ่มอธิบายว่าเขามาที่นี่ทำไม เมื่อชายผู้ชาญฉลาดฟังจนจบก็ได้บอกว่า ตอนนี้ยังไม่มีเวลาอธิบายเคล็ดลับของการมีความสุขให้ฟัง ชายผู้ชาญฉลาดแนะให้เด็กหนุ่มเดินดูรอบๆ ปราสาท และกลับมาหาเขาใหม่ใน 2 ชั่วโมงหลังจากนั้น

“ระหว่างนั้น ฉันอยากให้เธอทำอะไรบางอย่าง” ชายผู้ชาญฉลาดบอกเด็กหนุ่ม แล้วยื่นช้อนซึ่งมีน้ำมันสองหยดให้ “แต่ระวังอย่าให้น้ำมันหกเสียล่ะ”

เมื่อได้รับช้อนแล้ว เด็กหนุ่มก็เดินดูรอบๆปราสาท ขึ้นและลงบันไดที่มีมากมายในปราสาทแห่งนั้น ตาของเขาจับอยู่ที่ช้อนและหยดน้ำมัน 2ชั่วโมงผ่านไป เขาก็เดินกลับมายังห้องที่ชายผู้ชาญฉลาดรอยู่

“เอาล่ะ” ชายผู้ชาญฉลาดเอ่ย “เธอเห็นผ้าทอเปอร์เซียที่ประดับอยู่ในห้องอาหารของฉันไหม รวมทั้งสวนที่ใช้คนทำสวนที่เก่งที่สุดจัดถึง ๑๐ ปี และเอกสารที่คัดด้วยลายมืออันสวยงามในห้องสมุด เธอเห็นของพวกนั้นไหม”

เด็กหนุ่มรู้สึกอาย เขาสารภาพว่าไม่ได้มองอะไรเลย สิ่งที่เขาสนใจมีเพียงอย่างเดียว คือ หยดน้ำมันที่ชายผู้ชาญฉลาดสั่งให้เขาดูแล “ถ้าเช่นนั้น เธอจงกลับไปใหม่และดูความน่ามหัศจรรย์ทั้งหลายในโลกของฉัน”

ชายผู้ชาญฉลาดบอก “อย่าไว้ใจใคร หากเธอยังไม่รู้จักบ้านของเขา”

เด็กหนุ่มรู้สึกสบายใจขึ้น เขาหยิบช้อนและเริ่มออกสำรวจปราสาทอีกครั้ง เขามองเห็นผลงานศิลปะชั้นเลิศบนผนังและเพดาน เห็นสวนและเทือกเขาที่ล้อมรอบเขาอยู่ เห็นความงามของดอกไม้ และเห็นรสนิยมของเจ้าของปราสาท ซึ่งสะท้อนผ่านสรรพสิ่งที่ถูกเลือกสรรมา

เมื่อเขากลับมาหาชายผู้ชาญฉลาด เด็กหนุ่มเล่าทุกสิ่งที่เขาเห็นอย่างละเอียดลออ

“แล้วหยดน้ำมันที่ฉันให้เธอดูแลล่ะ” ชายผู้ชาญฉลาดถามขึ้น

เด็กหนุ่มมองช้อนที่เขาถืออยู่ และพบว่าหยดน้ำมันหายไปแล้ว

“สิ่งที่ฉันอยากบอกเธอมีอย่างเดียว” ชายผู้ชาญฉลาดที่สุดในโลกกล่าว “เคล็ดลับบของความสุขคือการมองเห็นความมหัศจรรย์ทั้งปวงในโลก ในขณะเดียวกันก็ต้องไม่ลืมหยดน้ำมันในช้อน”

 หยดน้ำมันก็เหมือนหน้าที่ ที่เราต้องทำ ซึ่งแน่นอนว่าเราต้องทำอย่างจริงจัง

 แต่ในระหว่างที่ทำหน้าที่ของเรานั้น ตัวเราก็สามารถหาความสุขจากสิ่งรอบตัวได้เหมือนกัน

 ขอเพียงว่าเราไม่ลืมหน้าที่ของตัวเองที่ได้รับมอบหมาย ทำมันออกมาให้ดีที่สุด 

 เพียงเท่านั้นเราก็จะทำหน้าที่ทุกอย่างได้อย่างมีความสุขแล้ว

ขอขอบคุณ หนังสือ”ปัดใจ” โดย สโมสรต้อนรับระดับโลก