" มีท่านผู้รู้ท่านพูดกับหลวงพ่อ บอกว่า เมื่อสมัยที่เราอยู่ในท้องแม่ มันอยู่ในวงแคบ มันแคบมากไปไหนก็ไปไม่ได้แล้วก็อยู่นาน ถ้าอยู่วันสองวันก็ไม่ค่อยกระไร แต่นี่อยู่ตั้งหกเดือนสิบเดือน แล้วก็ในขณะที่อยู่นั่นน่ะได้อุทานตัวเองออกมาว่า ถ้าข้าพเจ้าพ้นไปจากนี้เมื่อไรข้าพเจ้าไม่ขอกลับมาอีกแล้ว ข้าพเจ้าจะขอทำให้พ้นไปจากทุกข์ไปให้ได้

แต่พอเวลาเกิดมาแล้วลืม ! 

ลืม..ลืมตรงนั้นเสีย เพราะว่าคนเราที่จะเกิดเนี่ยมันต้องเข้าภวังค์ จิตนี้ต้องเข้าภวังค์ ถ้าไม่เข้าภวังค์เกิดไม่ได้ ถ้าไม่เข้าภวังค์ก็ตายไม่ได้ เพราะฉะนั้นเราถึงไม่รู้ว่าเราตายแล้วไปเกิดที่ไหน คนที่เกิดมานี้มาจากไหนรู้ไม่ได้เพราะว่าจิตมันเข้าภวังค์ เหมือนกันกับเรานอนฝันอย่างนี้นะจิตมันเข้าภวังค์ 

เพราะฉะนั้นเมื่ออยุ่ในที่แคบๆ แล้วก็ลำบาก แล้วก็อธิษฐานว่า ข้าพเจ้าพ้นไปจากที่นี่เมื่อไรข้าพเจ้าไม่ขอกลับมาอีกแล้ว 

แต่ว่าเมื่อเกิดมาแล้วก็ลืมไปซะแล้ว ลืมไปหลวงพ่อก็บอกให้อีก แล้วหนทางที่จะไม่ต้องกลับมาใหม่ก็หลวงพ่อก็กรุยทางไว้ให้แล้ว มาปูสมาธิ วิทิสาสมาธิ (การปฏิบัติสมาธิของบุคคลทั่วไปอย่างง่ายที่สุด)

 ปุริสาสมาธิ (สมาธิเข้ม)

 ชินะสาสมาธิ (สมาธิชนะใจตนเอง)

 สัคคสาสมาธิ (สมาธิสำหรับนักโทษในเรือนจำ) 

มาถึง อุตมสาสมาธิ (สมาธิอันอุดม)

 มาถึง คุรุสาสมาธิ มาถึงสุดท้ายนี่ไฮคลาส "

ธรรมะจากหลวงพ่อวิริยังค์ สิรินธโร

ขอบคุณข้อมูลจากเพจชาวพุทธ