@ ที่จั่วหัวไว้ข้างบน คือ คำแทนความรู้สึกทั้งหมดที่อยากพูด แต่ก็พูดได้แค่นี้แหละ เพราะความรู้สึกครั้งนี้ หากว่าตามสำนวนพระไตรปิฎกก็ต้องว่า "นิรุตฺติปถํ อติกฺกนฺตํ - ล่วงเลยคลองแห่งคำพูด" ซึ่งก็หมายว่า ไม่รู้จะถ่ายทอดความรู้สึกมาด้วยถ้อยคำแบบใดถึงจะตรงกับใจได้ทั้งหมด

@ พระสงฆ์ไทยถูกมองมานานว่าเอาตัวรอดไม่รู้หนาวไม่รู้ร้อนกับสังคมจะช่วยก็แต่วัดเท่านั้น พอออกมานอกวัดใครจะเป็นใครจะตายไม่สน ขอให้ฉันรอดได้เป็นพอ

@ ถ้าเป็นเมื่อก่อนก็แค่ร่วมบริจาค แต่มาคราวนี้พระสงฆ์ออกโรงเอง ทั้งหาของ จัดของ แบกของ ลุยน้ำ ลงเรือ ทำครัว ทำกับข้าว เรียกว่า "คนทุกข์มีที่ไหน พระไปโปรดถึงนั่น" ไปกันแบบตัวเป็นๆ ไม่ต้องให้นั่งอ้อนวอนให้พระมาช่วยแบบลมๆแล้งๆ อย่างแต่ก่อน

@ ใครจะอย่างไรไม่รู้ รู้แต่ว่าคงๆไม่มีคนกำลังทุกข์ทึ่ไหนจะไปรังเกียจว่า พระไม่สำรวม เลยจะไม่ขอรับ เห็นมีแต่ยกมือไหว้และรับกันทุกคน พระไปให้กำลังใจขจัดภัยน้ำท่วมเบื้องต้น ชาวบ้านผู้ประสบภัยก็ให้กำลังใจพระตอบแทน

@ ในสังคมพุทธ พระกับชาวบ้านย่อมเกื้อกูลกัน ตามสมควรแก่ฐานะด้วยรูปแบบที่เหมาะสมกับสถานการณ์ ซึ่งเรื่องนี้พระกับชาวบ้านที่ต้องการความช่วยเหลือจะรู้ดี เรื่องนี้ลองไปสอบถามความรู้สึกของเขาดูสิ

@ เพื่อให้มีที่อ้างอิงสำหรับการวิเคราะห์วิจารณ์ จึงอยากจะเล่าเรื่องอดีตให้ฟังบ้าง

ในลังกา เนื่องจากภูมิประเทศเป็นภูเขา พระนิยมสร้างวัดอยู่ตามหุบเขาตามถ้ำ ซึ่งก็แยกไกลจากชุมชน มีวัดหนึ่งเป็นวัดใหญ่มีลาภสักการะมาก โจรก๊กหนึ่งซึ่งมีชื่อเสียงด้านความร้ายกาจจึงวางแผนเข้าปล้นและจู่โจมถึงวัดทันที เจ้าอาวาสรู้แล้วว่านี่คือการปล้น จึงค่อยๆพูดคุยกับหัวหน้าโจร และระหว่างพูดคุยนั้นก็สั่งให้คนวัดจัดหาข้าวปลาอาหารมาเลึ้ยงพวกโจร พวกโจรก็รับเลี้ยงอย่างอิ่มหมีพีมัน เสร็จแล้วโจรก็ได้สตินึกถึงความดีของพระเลยตัดสินใจไม่ปล้น ทำให้วัดรอด ทรัพย์สินวัดไม่เสียหาย ชีวิตพระเณรปลอดภัย แต่หลายคนตำนิว่า ท่านเอาของสงฆ์มาเลี้ยงโจรโดยพลการ ไม่ประชุมสงฆ์ขอมติเสียก่อน ท่านจึงผิดพระวินัย พระฝ่ายจับผิดเปิดประเด็น

เมืองไทย คราวฝรั่งเศษกับอังกฤษบุกไทยหวังยึดเป็นเมืองขึ้น พระเจ้าอยู่หัว ร. ๕ ทรงทุกข์พระทัยหนัก จึงเสด็จไปตามวัดพูดคุยพระผู้ใหญ่ ทรงถามว่าคณะสงฆ์จะช่วยอะไรได้บ้าง ? มีพระผู้ใหญ่บางรูปตอบว่า ช่วยอะไรไม่ได้ เพราะเป็นเรื่องของบ้านเมือง แต่ก็มีบางรูปผ่าเหล่าโพล่งออกมาว่า ถึงคราวจำเป็นต้องรบ พระก็จะสึกออกไปช่วยรบ ...ว่ากันว่า หลังจากทรงได้ยินประโยคหลังทางแย้มพระสรวลอย่างมีความหวัง และตรัสขอบคุณ

เรืองนี้ผมได้ยินผู้ใหญ่เล่าให้ฟัง เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งว่าจะเป็นเรื่องจริงหรือไม่จริง แต่ต่อมาเริ่มเชื่อว่าจริงเพราะมีผู้ไปพบบันทึกของกรมสมเด็จพระยาดำรงราชานุภาพที่ทรงเล่าแลสรุปมาเล่าให้ฟังว่า....มีนักโทษชายคนหนึ่งส่งฎีการ้องทุกข์มาขอพระราชทานอภัยโทษให้ออกจากคุก ร.๕ ทรงรับสั่งให้กระทรวงมหาดไทยพิจารณา กรมสมเด็จฯสนองพระราชประสงค์และเห็นว่าเขาสมควรได้รับพระราชทานอภัยโทษได้ จึงกราบทูลให้ทรงพระกรุณา

หลังจากได้รับพระมหากรุณาธิคุณแล้ว ชายคนนั้นก็ไปบวชพระแล้วจำพรรษาที่สิงห์บุรี พระรูปดังว่าสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณอยู่เสมอ ต่อมาเมิ่อทราบถึงพระราชประสงค์ให้พระสึกไปช่วยราชการเป็นทหารเข้าสงครามป้องกันบ้านเมือง ก็เดินทางเข้ากรุงเทพฯไปเฝ้ากรมสมเด็จฯที่วัง วรดิศและถวายพระพรว่าจะขอสึกไปช่วยราชการตามพระราชประสงค์ กรมสมเด็จฯได้นำเรื่องไปกราบทูลให้ทรงทราบ ร.๕ ทรงรับสั่งฝากไปถึงพระว่า ...ขอขอบใจ ตอนนี้ไม่ต้องการแล้ว เพราะเหตุการณ์เข้าสู่ภาวะไม่ต้องรบกวนพระแล้ว..

@ ราชการไทยมองพระใน ๒ มิติมาตลอด มิติหนึ่งก็คือ เป็นทักขิไณยบุคคล ที่ควรกราบไหว้ แต่อีกมิติหนึ่งก็คือพลเมืองของชาติ ถึงเวลาต้องการช่วยเหลือก็ร้องขอให้ช่วย เช่น การเกณฑ์ทหาร หรือเป็นทหารกองหนุน แต่อีกมิติหนึ่งก็ผลักไปให้เป็นบุคคลประหนึ่งไร้ความสามารถหรือพิการ เช่น การไม่มีสิทธิ์ในการลงคะแนนเลือกตั้ง ถูกจัดอยู่ในกลุ่มทีมีคนวิกลจริตอยู่ด้วย

@ การเคลื่อนไหวของพระสงฆ์ครั้งนี้ฉับไวสัมพันธ์กันทุกภาคส่วน เริ่มตั้งแต่มหาเถรสมาคมลงไปถึงเจ้าคณะพระสังฆาธิการระดับล่างสุดคือเจ้าอาวาส

@ นอกจากนั้น สมเด็จพระราชาคณะและรองสมเด็จที่รับผิดชอบงานสาธารณสงเคราะห์ เช่นเจ้าประคุณสมเด็จพุทธชินวงศ์ วัดพิชัยญาติการาม และพระพรหมวชิรญาณ วัดยานนาวา ได้มีสำนักงานระดมความเชื่อเหลืออย่างจริงจัง

@ ที่โดดเด่นคือ ม. มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย โดยท่านอธิการบดี พระพรหมบัณฑิต ได้สั่งการให้มจร.ส่วนกลางและทุกวิทยาเขตร่วมมือกันให้การช่วยเหลือผู้ประสบภัยครั้งนี้ อย่างทั่วถึง

@ ทั้งหมดนี้ทำให้ผู้ประสบภัยมีกำลังใจที่เผชิญภัยอย่างไม่โดดเดี่ยวและว้าเหว่ สอดคล้องกับเถรภาษิตว่า โลโกปัตถัมภิกา เมตตา - เมตตาค้ำจุนโลก

@ และแสดงให้เห็นว่า สถาบันพระพุทธศาสนาเป็นที่พึ่งได้

ขอบคุณข้อมูลและภาพจากhttps://www.facebook.com/bannaruji.home/posts/654540804744139