“ชายตัดไม้” นิทานที่สอนมองตัวตน

ชายหนุ่มคนหนึ่งเขาเป็นคนยากจน รับจ้างตัดไม้ เพื่อหารายได้เลี้ยงชีพ เค้ามีขวานคู่ใจด้ามหนึ่งที่รักมากเค้าได้พยายามรักษา และดูแลขวานเป็นอย่างดีด้วยการหมั่นลับ เช็ดให้ขวานมีความพร้อมใช้งานอยู่ตลอด 

มาวันหนึ่ง ด้วยงานรับจ้าง รายได้ก็ไม่คงที่เพราะบางวันก็มีคนจ้างบางคนก็ไม่มี เขาจึงตัดสินใจไปสมัครเป็นคนตัดไม้ประจำโรงงานไม้แห่งหนึ่ง เมื่อได้เข้าเป็นพนักงานแล้ว เค้ามีความตั้งใจและขยันเป็นอย่างมาก เขาได้เดินเข้าไปในป่า วันแรกตัดไม้ได้สูงสุดถึง 20 ต้น ซึ่งมากกว่าพนักงานในโรงงานเดียวกัน เค้าได้รับค่าจ้างสูงและได้รับคำชื่นชมจากเจ้าของโรงงานเป็นอย่างมาก

จากคำชื่นชมดังกล่าว ทำให้เค้าเกิดกำลังใจ รอวันรอคืน ให้ถึงอีกวันเร็วๆ จะได้ออกไปตัดไม้ให้มากขึ้นทุกๆ วันในวันที่สองเค้าตัดไม้ได้ทั้งหมด 18 ต้น วันต่อมาเขาก็ได้พยายามมากขึ้นแต่ได้เพียง 16 ต้น ต่อมาก็ทุ่มแรงมากขึ้น ได้ 14 ต้น พอเห็นว่าได้น้อยทุกวันเรื่อยๆ เลยทุ่มแรงทั้งหมดที่ตนมี แต่ปรากฏว่าได้เพียง 12 ต้น ซึ่งเป็นยอดที่น้อยกว่าคนอื่นมากๆ รายได้ก็ลดน้อยถอยลงไป แต่ไม่เท่ากับความน้อยเนื้อต่ำใจว่า “ทำไมตนได้พยายามถึงขั้นนี้ แต่กลับตัดต้นไม้น้อยลงทุกวัน” 

สุดท้าย จึงอยากรับผิดชอบกับการกระทำของตนจึงนัดวันเพื่อขอลาออกกับเจ้าของโรงงาน

พอมาถึงวันนัดหนุ่มตัดไม้ ได้เปิดประตูเข้าไปห้องเจ้าของโรงงาน ซึ่งเจ้าของโรงงานได้นั่งรออยู่แล้วทำหน้าขรึมๆเหมือนไม่สบายใจ แต่ก็ส่งยิ้มทักไปก่อน

แต่หนุ่มไม่กล้าแม้เพียงสบได้ได้แต่เพียงยกมือไหว้ และพยายามมานั่งลงด้านหน้า แล้วส่งจดหมายลาออกซองสีขาวให้เจ้าของโรงงาน

เจ้าของโรงงาน: “วันนี้คุณนัดผม แค่เพราะเรื่องนี้เหรอ”

เจ้าของโรงงานยิ้มและทำหน้านิ่งๆ

ชายตัดไม้ : “ครับ ผมขอลาออกวันนี้ครับ”

เจ้าของโรงงาน: “ทำไมล่ะ เห็นตอนคุณมาสมัคร คุณบอกว่ารักงานนี้มาก”

ชายตัดไม้ : “ใช่ครับ ผมรักงานนี้มาก ผมรักมันมากผมจึงพยายามทำอย่างหามรุ่งหามค่ำ เพื่อให้ตัดไม้ให้มากที่สุดครับ”

เจ้าของโรงงานนิ่งไปซักครู่“วันนี้คุณเอาขวานคู่ใจมาด้วยไหม”

ชายตัดไม้ : “เอามาครับ”

เจ้าของโรงงาน: “งั้นเอามาให้ผมดูหน่อยได้ไหม”

ชายตัดไม้ได้ลุกขึ้นไปเอาขวานมาให้เจ้าของโรงงานดู

ชายตัดไม้ : “นี้ครับ”

เจ้าของโรงงานพอได้ดูขวานก็รู้ทันที

เจ้าของโรงงาน: “ผมไม่ให้คุณออกหรอก”

ชายตัดไม้ตกใจรีบถามว่า  : “ ทำไมเหรอครับ”

เจ้าของโรงงาน: “ผมขอถามคุณคำเดียวว่า คุณลับขวานครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่”

ชายตัดไม้รีบตอบ : “ตั้งแต่มาอยู่กับท่าน ผมไม่ได้ลับมันอีกเลยครับ กลัวจะเสียเวลาตัดไม้”

…………………………………………………….

หลายคนอาจะเคยฟังเรื่องนี้แล้วผมว่ามันน่าสนใจดีนะครับ หลายครั้งที่คนเราประสบความสำเร็จ ได้เลื่อนขั้นเลื่อนตำแหน่ง มีความเจริญก้าวหน้าในหน้าที่ เป็นเน็ตไอดอล นักพูดสร้างแรงบันดาลใจ เป็นนักร้องบนเวทีดังๆ และอีกมากมาย หลายคนอาจบอกว่าโชคช่วยหรือเหตุผลอะไรก็ตามที แต่ส่วนใหญ่เกิดจากการที่คนคนนั้นรักในสิ่งที่ทำและพยายามที่จะพัฒนาตนเองอย่างไม่หยุดยั้ง จึงทำให้เค้าประสบความสำเร็จ 

เรื่องนี้ก็ทำให้ผมกลับมามองตนเองเหมือนกันครับ ถ้าหากวันหนึ่ง ผมหยุดการเขียนไป หยุดหมั่นอ่านหนังสือบ่อยๆ ผมอาจเป็นดั่งชายตัดไม้ก็ได้ครับ ที่เขียนไม่ออกและไม่รู้จะเขียนเรื่องอะไรและถ้าวันใดวันนึงคุณรู้สึกเช่นเดียวกับผม ลองกลับมามองใจตัวเองและตั้งใจพัฒนาตนเองให้เก่งขึ้นทุกๆ วัน เป็นกำลังใจให้ทุกคนนะครับ

By นายริตะ