“ตูมตาม … นอนเถอะลูก” เสียงแม่เรียกลูกชายให้เข้านอน…

        ตูมตามนั่งทอดสายตาไปยังท้องฟ้ากว้าง  แล้วคิดว่า “บางคนนอนมา บางคนนอนน้อย บางคนนอนค่ำ บางคนนอนเช้า  บางคนนอนบ่าย  บางคนนอนทั้งวัน  บางคนถึงเวลาให้นอน  ทำไมไม่นอน”

        การนอนเป็นการพักผ่อนก็จริง  แต่บางทีเราก็ใช้มันเกินความจำเป็น…

        ถ้า 1 วันเรานอน 6 ชั่วโมง 1 เดือนก็ 180 ชั่วโมง ถ้า 1 ปีเราก็จะเสียเวลาไปกับการนอน 2,160 ชั่วโมง หรือ 90 วันไปฟรี ๆ อัจฉริยะบุคคลของโลก จึงใช้เวลานอนเพียงวันละ 3-4 ชั่วโมงเท่านั้น

       แน่นอนว่าทุกคนต้องนอนแน่ แต่อย่านิ่งนอนจนนอนนิ่งไม่เป็นทำอะไร เพราะว่าการนอนที่มากเกินความจำเป็นทำให้เราเสียเวลา  เสียโอกาส ตลอดจนทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างหยุดชะงักขาดความต่อเนื่องไป และที่สำคัญอาจทำให้เราสุญเสียนิสัยที่ดีอีกหลาย ๆ อย่างอีกด้วย  การนอนจึงเป็นความตาย  ที่ซ่อนอยู่ในความเป็นโดยแท้

       “ไอ้หนูยังไม่เข้านอนอีกเหรอ เดี๋ยวถูกหวดแน่”

        ตูมตาม  ถึงสายตากลับมาพร้อมลุกขึ้น  พลางพึมพำเบา ๆ ว่า “แม่เรียกให้เข้าสุสานอีกแล้ว”

ขอบคุณบทความจากเว็บ  กัลยาณมิตร